BELGISCHE MARITIEME LIGA  vzw.
LIGUE MARITIME BELGE  asbl.

Koninklijke Vereniging - Société Royale

LMB  NOUVELLES     BML NIEUWS

 

 

C O R P S  R O Y A L  D E S  C A D E T S  D E  M A R I N E

K O N I N K L I J K  M A R I N E  K A D E T T E N K O R P S

K Ö N I G L I C H E S  M A R I N E  K ADE T T E N K O R P S

 

 

Reisverslag van Xeno Sienack

Tall Ships Races 2016 - Challenge Wales

Race 1: 10 juli – 22 juli 2016

Antwerpen - Lissabon

 

Het   Koninklijk   Marine   Kadettenkorps-België   (KMK) wenst de Koninklijke Vereniging BELGISCHE MARITIEME LIGA en de Sail Training International Host Country Bursary Scheme 2016 (Gosport, Verenigd Koninkrijk) te bedanken voor hun sponsoring waardoor de kosten voor deelname zo laag mogelijk gehouden werden.

In het bijzonder, voor de verleende hulp bij het organiseren en faciliteren van zijn deelname, ook een woord van dank aan:
·     Koen Cauwelaerts van Sail Training Association Belgium (Antwerpen, België);
·     Aleida, Janine en Monique Touw van Windseeker (Amsterdam, Nederland);
·     Manon Eken van Travel Counsellors Nederland B.V. (Den Haag, Nederland);
·     Dirk Gunst (Bredene, België), schipper van de zeilboot TOMIDI.

 

Charles Debouvry

Voorzitter van het Koninklijk Marine Kadettenkorps-België

 

TALL SHIP RACE 2016

Ik heb de kans gekregen om dit jaar deel te nemen aan de Tall Ships Race 2016. Dit is mogelijk geworden door het Koninklijk Marine Kadettenkorps, waar ik hun heel dankbaar voor ben. Ik neem deel aan de 1ste race van de editie 2016, deze zal plaatsvinden van 10 Juli t.e.m. 24 Juli. Op 9 Juli scheep ik in Antwerpen en vanaf 10 t.e.m. 20 Juli ben ik onderweg naar Lissabon + 4 dagen in de stad Lissabon zelf.

                

 

Op 8 Juli reisde ik van Oostende naar Antwerpen om er te overnachten en de volgende dag zeker op tijd te kunnen zijn. De volgende dag werd ik om 16:00 aan boord verwacht, we waren één uur te vroeg en dit gaf me de gelegenheid om al eens rond te kijken. Alles was goed georganiseerd en er waren zoveel mensen wat een fantastisch gevoel gaf. Om 16:00 was iedereen van de deelnemers aangekomen. Na een korte kennismaking kregen we een rondleiding en een veiligheidsbriefing. We stapte met 3 Belgische deelnemers aan boord, de andere deelnemers waren van de UK en waren met het schip van Cardiff naar Antwerpen gereisd. Eens we ons geïnstalleerd hadden gingen we terug naar de andere deelnemers om te praten over hun eerdere ervaringen. Ze waren positief over alles, we besloten om de rest van de avond samen te blijven om de groepsband te versterken en hun het beste van België te laten zien/proeven. Conclusie, Belgische frieten en bieren zijn de beste. We gingen de schepen bekijken, we beklommen Het Mas en we gingen naar het vuurwerk op oosteroever kijken.

 

                

De volgende dag stonden we om 07:30 op om te ontbijten, daarna moest iedereen zich klaarmaken om uit te varen. Vanaf 08:00 begonnen de schepen één voor één de sluis binnen te varen. Om 09:16 lagen we vast in de sluis. Om 10:00 konden we uit de sluis en zijn we een stuk stroomopwaarts gevaren om daar te met de andere schepen te wachten tot de ship parade om 14:00 . Tijdens het wachten nuttigde we onze eerste lunch en brachten we de zeilen aan dek en sjorde we deze vast aan de reling. De schipper gaf me ook de mogelijkheid mee te helpen aan het passage plan. Om 14:00 was het dan zover en begon de schip parade langs alle grote schepen en duizenden mensen die ons kwamen uitzwaaien. Na de ship parade hezen we het grootzeil wat toch wel een werk was, het woog bijna 500 kg. Op motor zette we onze reis verder naar Vlissingen, onderweg kwamen we zelfs een schip tegen waar Kato haar vader op werkte als rivierloods. Eenmaal Vlissingen gepasseerd nam de wind snel toe tot 25-30 kn en sommige begonnen zich ziek te voelen. Tegen de avond kwam de weather forecast binnen en die voorspelde niet veel goeds voor de komende uren.

 

            

 

                      

 

We handen heel de nacht van 11 Juli doorgevaren langs de Belgische kust en tegen de morgen begonnen we aan onze oversteek naar Dover. De rest van de dag was een hel voor nagenoeg hele bemanning. De wind was toegenomen tot 35 knopen en gaf ons golven van 6-7m.De wind zat heel de dag recht voor ons waardoor we in zigzag het kanaal moesten oversteken, hierdoor deden we er de rest van de dag over om het kanaal over te steken bij Calais en Dover. Tegen de vroege avond bereikte we Dover en de schipper besloot te ankeren in de beschutte haven om de bemanning wat tijd te geven om op adem te komen. De bemanning was uitgeput van de omstandigheden waar we in hadden geleefd de afgelopen 36u. De volgende haven zou Portsmouth worden en na enkele uren lichte we het anker om zo snel mogelijk daar aan te komen zodat we inkopen konden doen en een welverdiende douche te nemen.

 

                  

 

We zijn de hele nacht en dag van 12 Juli blijven doorvaren om Portsmouth te bereiken.
Gelukkig was het weer verbeterd en was er afwisselend zonneschijn met regen. Zeker ‘s nachts was de temperatuur zeer laag gebleven en bij dag werden de golven groter waardoor slapen of verplaatsen in het schip een hele onderneming werd. Gelukkig was ik niet van wacht om te koken, het moet een hele challenge geweest zijn om die avond een heerlijke stoofpot op tafel te zetten. Tegen de avond bereikte we Portsmouth wat ons nog de gelegenheid gaf om een welverdiende douche te nemen en verdere inkopen te doen voor we de race starten morgen. De rest van de avond genoot iedereen samen van een tas koffie of thee om wat bij te praten of zich voor te bereiden op de race. Een ding waren we het allemaal over eens, een zeereis laat je de kleinere dingen echt appreciëren.

 

                

 

De volgende mogend stonden we om 04:30 op om snel iets kleins te eten en zo snel mogelijk uit te varen. Terwijl we onder motor de haven uitvoeren hezen we de zeilen en borgen we de trossen terug op. Hierna gingen de gewone wachten weer van start en om 08:00 stond er een English Breakfast klaar maar vele lieten dat omdat het te zwaar was zo vroeg. Voor de lunch maakte we wraps en sandwiches met een chocoladetaart een cake want één van de deelnemers Ella verjaarde vandaag, ze werd 20 jaar. Rond 04:00 bereikte we de startlijn bij Torgey, we schakelde de motor uit en we zeilde triomfantelijke en geluidloos over de finish. Iedereen wilde de race echt winnen en we wiste dat we een goede kans maakte.

 

 

We zeilde de hele nacht van 14 Juli door en in de morgen begonnen we zuidwaarts te draaien naar de golf van Biscay. Iedereen was benieuwd, niemand van de deelnemers was er ooit geweest maar we kenden wel de naam die bekend stond voor zijn grote stormen. Toen we rond Brest draaide kwamen we enkele onverwachte gasten tegen, onze eerste dolfijnen, ze waren zo fantastisch en al snel stond heel de crew aan dek om te zien. Ze zwommen nog een stuk mee aan onze boeg maar bleven niet lang. Rond de middag was de wind gaan liggen en we haalde nauwelijks nog 1 knoop snelheid. We mochten tijdens de race geen motor gebruiken dus lagen we enkel te dobberen. Als roerganger was het zeer frustrerend om met zo'n snelheid te varen, koers houden was ook bijna onmogelijk. Heel de bemanning geraakte gefrustreerd en lag de rest van de dag te zonnebaden aan dek, er was niemand aan de horizon te zien.

 

              

 

De nacht van 15 Juli was het de rest van de nacht windstil gebleven. Het probleem tijdens de nachtwachten was dat alleen de roerganger iets te doen had en de rest soms in slaap viel aan dek. De windstilte zorgt voor een lager moraal aan boord. We zijn een schip van 50 ton waardoor we net niet achteruit gingen maar onze concurrenten die lichter wogen haalde ons langzamerhand in omdat zij nog net vooruit gingen, hierdoor verloren we onze goede plaats in de race. De enigste schepen die we nog inhalen zijn de grotere zeilschepen die achteruit aan het driften waren. Iedereen profiteerde wel van de kalme zee en genoten van de zon aan dek, ook de dolfijnen en walvissen die ons passeerde zorgde voor wat nodige sensatie. Tegen de avond nam de wind lichtjes toe tot 10-12 kn en probeerde iedereen het beste uit de zeilen te halen om terug de afstand tussen de andere schepen te verkleinen. De wind vond iedereen fantastisch, het voelde goed. ‘s Avonds aten we Scottisch Pie gemaakt door Harold en Marcel, fantastisch. Onze groep had de wacht van 8u-11u en we konden nog profiteren van een gigantische groep dolfijnen, ze waren met tientallen en ze bleven maar komen, ze zwommen mee in de boeggolven van het schip.

 

     

 

Tijdens de nacht van 16 Juli nam de wind terug toe tot 15-20 knopen wat fantastisch was voor ons en zo maakte we weer goede vooruitgang. Tijdens de dag nam de wind zelf terug toe tot 30-35 kn en mensen werden weer ziek maar niemand vond het erg omdat we eindelijk goede vooruitgang maakte en Ocean spirit weer inhaalde. Het feit dat we Ocean spirit weer inhaalde was belangrijk voor ons want heel de race draaide voor ons rond Ocean Spirit en Spaniel, een schip uit Letland. De golven beukte langs het achterschip op ons in wat het moeilijke maakte op koers te houden, soms nam de bemanning zelfs over omdat het te moeilijk werd voor ons. In de avond nam de wind terug af jammer genoeg maar de Spaanse kust was wel al in zicht, we waren eindelijk de golf van Biscay over.

 

           

 

Tijdens de nacht van 17 Juli was de wind weer volledig gaan liggen, de kust was zo dichtbij wat het weer frustrerend maakte. Tijdens onze wachten hielden we ons bezig met uit te rekenen hoe lang we er nog over zouden doen met de huidige snelheid en afstand ( wat 3 maand en 3 dagen en 11u was) en om hoe laat we zouden finishen. We kregen het idee om een wedstrijdje te organiseren, iedereen mocht raden op welke dag we zouden finishen en om hoe laat, wie er het dichtst bij zat won. In de morgen gaf de schipper ons de kans om te douchen omdat het schip toch niet bewoog en we nog genoeg water aan boord hadden. Wij hadden zelf douches aan boord wat ons een extra luxe gaf tegenover andere kleinere schepen. Ons schip was eigenlijk vrij luxueus omdat wij douches aan boord hadden, een salon en muren en deuren wat veel schepen niet hadden. Overdag beterde het weer niet en tegen de avond begon er mist op te steken. Een paar uur later was alles potdicht en konden we nog maar enkele meters ver zien. Die avond kookte ik zelf, mijn stoofpot waar Britten duidelijk van houden viel bij de bemanning in de smaak.

 

               

 

‘s Nachts zat iedereen gespannen te luisteren en rond het schip te kijken. Er waren veel schepen die ons passeerde maar we zagen ze alleen niet. Er was totaal geen geluid dat tot ons doordrong behalve schepen die hun misthoorn luidde en het motorgeluid van schepen die ons heel dichtbij passeerde. Redelijk angstaanjagend om het motorgeluid te horen van schepen die ons passeerde op enkele meters maar dat je ze niet kunt zien. We dachten dat de mist zou verdwijnen bij zonsopkomst en dat daarmee de wind terug zou aanwakkeren maar niets, de mist bleef even dik en hield de rest van de dag aan. Gelukkig stond er op het einde van de wacht toch een lekker English Breakfast klaar wat altijd goed was voor het moraal. De wachten waren niet echt interessant maar gelukkig kwamen we goed overeen met iedereen en zorgde dat voor hilarische gesprekken. We hadden deze dag maar 30 zeemijl afgelegd maar toch amuseerde we ons aan boord.

 

                  

 

Ook in de nacht van 19 Juli hield de mist nog aan maar toen de morgen aanbrak brak de zon eindelijk door de mist heen en kwam de wind terug. we haalde terug een snelheid van 4-6 knopen waar wij al heel blij met waren. De finish begon nu dicht bij te komen en iedereen keek uit naar een haven waar we ons konden douche. Met onze gematigde snelheid zeilde we langs de Portugese kust. Vandaag was ons eten aan boord wel bijna op dus voor ontbijt was het verdelen, gelukkig waren er nog genoeg bonen aanwezig... en voor lunch aten we crackers met kaas. Het avondeten was helemaal improviseren, de laatste verse groenten werden gebruikt in een soort ovenschotel van aardappelpuree met corned beef en natuurlijk bonen. Gelukkig werd er verwacht dat dit ons laatste avondmaal op zee zou zijn.

 

 

               

Tijdens de nacht van 20 Juli waren we zo gespannen omdat de finish nog maar enkele mijlen van ons verwijderd was. Toen onze wacht van 5 tot 8u begon kwam de schipper naar ons toe en zei: "Guys I know it was difficult but dont let the world pass you by" iedereen keek hem verbaasd aan " yeah it's going to happend on your watch!" niemand begreep wat hij daarmee bedoelde. Tijdens onze wacht plotten we een schip via de AIS (Automatic Identification System), het was een cruisschip en het lag voor anker bij de finishlijn, zijn naam was "The World". Nu wist iedereen wat de schipper daarmee bedoelde en konden we er wel om lachen. We finishte die dag om 06:10 in de morgen tijdens onze wacht, we hadden niet zo'n goed plaats behaald maar we waren toch allemaal blij met de finish. Ironisch genoeg, toen we over de finish waren nam de wind opeens enorm toe en hadden we terug 20 knopen wind. We waren nu aan de riviermonding naar Lissabon en er lagen veel grote olietankers en bulkschepen voor anker. Met onze onverwachte snelheid was het opeens alle hens aan dek om zo snel mogelijk de zeilen naar beneden te halen terwijl we tussen de schepen door zeilde. Daarna besliste we om voor een dag aan te meren in Cascai, een stadje aan de riviermonding met een mooie jachthaven en baai met kleine strandjes. Nadat we aangemeerd waren en het schip hadden gekuist ging iedereen een douche gaan nemen. Het leek alsof we in de hemel terecht waren gekomen, na ons enkele dagen niet meer te hebben kunnen douche kwamen we in prachtige doucheruimtes terecht met een heerlijke limoengeur. Na de douches zijn we de stad ingegaan om iets te gaan eten en daarna naar het strand gegaan. we genoten van een heerlijke duik in de ijskoude Atlantische oceaan. We gingen ons terug douchen en daarna iets drinken in de stad en daarna terug naar het strand voor een duik in de koude Atlantische Oceaan. Daarna gingen we terug ons douchen en ons klaarmaken om ‘s avonds met heel de crew te gaan dineren. We genoten duidelijk van de douches en de mogelijkheid om te gaan zwemmen.

 

 

 

                  

 

De volgende morgen stonden we vroeg op om nog een laatste keer te gaan zwemmen en te profiteren van de zalige douches. Toen we terugkwamen wachtte de schipper ons op en zei hij dat hij nog ging ankeren in de baai en dat we dan nog rond het schip konden zwemmen als we wilde. Daar zeiden we natuurlijk geen nee tegen. in de vroege middag vaarde we dan door, verder op de rivier maar voordat we de baai verlieten vaarde we nog langs alle deelnemende schepen die daar ook voor anker lagen. Na enkele uren kwamen we aan in onze ligplaats in Lissabon. De organisatie in Lissabon had al de schepen van onze klasse in een verlaten jachthaven gelegd waar geen bezoek was toegelaten en de wc's en douches in heel slechte staat waren. ‘s Avonds was er een bijeenkomst over wat ze gingen doen want alle schippers waren niet te spreken over de situatie waar ze nu in zaten. Onze schipper had het voorstel om naar het centrum te verhuizen en daar langszij één van de grotere schepen te gaan liggen. Slechts 2 schepen wilde met ons meegaan, de rest besliste in het dok te blijven, Pijnlijk om de rest van de schepen uit onze klasse te moeten achter laten maar anders was het een minder leuke Tallships ervaring geweest voor ons.

 

              

 

De volgende morgen vertrokken we naar het centrum, we zouden langszij de Ocean Spirit liggen. Na het te vragen aan de kapitein mocht ik het schip uit het dok laten varen en naar het centrum varen. Nu we in het centrum lagen zagen we pas hoe een feest het was. We maakte vrienden bij de andere bemanningen en we gingen de andere schepen bezoeken. We lagen voor het de gigantische Amerigo Vespucci, het grootste zeilschip te wereld, dat was fantastisch om te zien. Alle grote zeilschepen waren daar aanwezig en er waren duizenden mensen die de schepen kwamen bezoeken, het was fantastisch. We waren nu vrij in wat we deden zolang we maar om 01:00 thuis waren of de bemanning lieten weten waar we zaten als we later waren. We wilde op onze laatste dagen vooral veel van de stad zien. We vertrokken elke morgen heel vroeg samen en wandelde door de stad, je was nooit uitgekeken, Lissabon is een prachtige stad. We bezochten alle schepen, we gingen naar monumenten kijken en we zochten naar goede restaurants waar niet te veel toeristen kwamen. Op zaterdag de 23ste was er crewparade die wat chaotisch was georganiseerd maar we hadden wel een prijs gewonnen voor onze derde plaats in onze klasse. ‘s Avonds was er crewparty maar die was onvoldoende georganiseerd voor het grote aantal mensen dat ernaartoe kwam, spijtig genoeg vertrokken veel mensen nadat ze hadden gezien dat er maar één kraam voor drank en eten aanwezig was. Wij bleven nog voor de goed muziek. Onze dagen is Lissabon zijn voorbij gevlogen, op zondag vlogen we al terug naar België, een moment waar iedereen tegen op keek.

 

              

 

 

 

De deelnemers die terug naar de UK gingen vertrokken heel vroeg dus gingen we onder elkaar nog snel een laatste trip naar Belem. Daar kochten we de beroemde pastais de Belem om mee te nemen naar huis. Onze trip liep een beetje uit waardoor we bijna onze bus naar de luchthaven misten. We aten met enkele andere Belgische deelnemers op de luchthaven en onze vlucht vertrok om 20:10 en om 00:13 landen we op Zaventem. We waren terug in België en wat was het koud hier. We namen afscheid en gingen naar huis.

 

 

                                                            

 

        

 

Groepsfoto van de bemanning

Het einde van een prachtige reis

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  LMB-BML 2007 Webmaster & designer: Cmdt. André Jehaes - email andre.jehaes@lmb-bml.be
 Deze site werd geoptimaliseerd voor een resolutie van 1024 x 768 en IE - 7- 8- 9 -10-11
Ce site a été optimalisé pour une résolution d'écran de 1024 x 768 et IE - 7 - 8 - 9 - 10-11
Your browser must be enabled for Java and JavaScript